|
||
| Bir kere görmek bin kere duymaktan iyidir, demiş ulularımız. Biz de yeryüzünde Allah’ı anmakla meşgul iman erlerini arayan melekler gibi düştük yollara. Bizler var olalım diye yok olanlar daha doğrusu ebedi var olanlar; aziz şehitlerimiz… Uzaklarda hatta çok uzaklarda, birçok ülkede şehitlerimiz ve şehitliklerimiz var. Peki onlar bizden ne bekliyor? Elbette dua ile anılmak… Biz de en uzaktaki şehitlerimizi yakından anmak için yola çıkmıştık. Cihan Harbine sayılı bir vakit kalmıştır. Dünya denizlerinden artık silindiğimiz iddia edildiği zor bir dönemde Pasifik Okyanusunun engin sularında bir Savaş Gemimiz nazlı nazlı süzülüyordu. Ertuğrul Fırkateyni… Denizcilerimiz görev başındaydı. Sultan Abdülhamit Han, dosta güven düşmana korku salan ince bir siyasetle Japon İmparatoru Mutsihito’ya bir nişan yolluyordu. Gemiye o yıl Heybeliada bahriye mektebinden yeni mezun olan genç teğmenler tecrübe kazansınlar diyerek dahil edilmişti. Bu seyahat, 1889 mezunu bu genç zabitlerin bilgi ve becerilerine önemli katkı sağlayacaktı. Gemi, yol boyunca uğradığı ülkeler de gündem oluyordu. Halk akın akın Ertuğrul Fırkateyni’ni ziyarete geliyor, yerel basın bu geziyi dilinden düşürmüyordu. Nihayet 11 ay sonra Japonya’ya ulaşıldı. 3 ay İmparator tarafından itinayla ağırlanan denizcilerimiz dönüşe geçtiler. Pasifik Okyanusu azgın günlerindeydi. 16 Eylül 1890 gece yarısı Pasifik’te kıyamet koptu. Ertuğrul Fırkateyni, çılgın okyanus dalgalarında savrulup duruyordu. Sonunda bir kayaya çarparak ikiye yarıldı. Dalgaların arasında bir dehşet yaşanıyordu. Japonya’nın Oshima Adası kıyılarında bu müthiş olay yaşanırken, deniz fenerinin yanında evi olan Bay Takano olan biteni görmüş ve köy halkını yardıma çağırmıştır. Köylülerin olağanüstü çabaları neticesinde 69 denizcimiz kurtarılır. Onlara evlerini ve gönüllerini açan Oshima Adası sakinleri kısıtlı imkanlarına rağmen her şeylerini seferber ederler. Kahramanlarımız iyileşince de İmparatorun tahsis ettiği iki hücumbotla Türkiye’ye gönderilirler. Gemi komutanı Amiral Osman Bey’de dahil olmak üzere 587 deniz kahramanı bu faciada can verdi. İmparator Mutsohito 1891’de olay yerinde şehitler adına bir abide diktirdi. Japonlar bir kampanya başlatıp, şehitlerimizin ailelerine verilmek üzere yüklü bir miktar para topladılar. İlkokul çocukları bile harçlıklarından bu kampanyaya katkı sağladılar. Ertuğrul olayı hakkında çok kitap ve bilgi var. Bizim burada asıl vurgu yapmak istediğimiz ise Ertuğrul’un Gözyaşları. Bu adaya ne zaman bir Türk ziyarete gelse onu yağmur karşılar… Bu yağmur damlalarına Japonlar Ertuğrul’un Gözyaşları diyorlar. Kushimoto tren istasyonuna gece yarısı ulaştım. Bir ticari arabaya atladım. Japon sürücü kırık bir anlatımla yağmur yağacağını söylüyordu. Ben bu hikayeyi duymuştum ama kasaba efsanesi gibi gelmişti doğrusu. Otelin kapısına geldik ki; birden gökyüzünü aydınlatan bir şimşek çaktı ve peşinden yağmur değil gökten sanki sel akmaya başladı. Kushimoto semaları ağlıyordu. Hem de hıçkırarak… Türk Tarihi işte böylesine müthiş destanlarla dolu. Kolay olanı bize kalmış, öncekiler destanı yapmış bize düşen sadece okumak. Bir sayfa eklemek demiyorum ne haddimize! Sadece bu destanları bilelim, aktaralım, iftihar edelim… Bu yerkürede isimli isimsiz milyonlarca şehidimiz var. Kimbilir daha böyle kaç ürpertici, bizi yaprak gibi titrecek olan olay ve kaç muhteşem destana sahibiz... Yusuf Ziya Arpacık |
||